saklanıyoruz hergün gecenin ardına
yalnızlığımızı,kimsesizliğimizi gizliyoruz..
kimimiz en güzel anlarını yaşarken gecede kimimiz ölümün eşiğindeyken kalpler arıyoruz kırmadık..
evet saklanıyoruz her gece..
o içine düşülesi karanlıkta yitiriyoruz benliklerimizi anca...
savunmasızlığımızı yitirdiğimizi anca öyle gizliyoruz..
oysa mermiler dizdik siperlerimize,
el bombalarıyla yattık ölüme,
ve bir sabah uyanırken en koyu geceden
tüfeklerimizle sevişirken bulduk kendimizi.
en acısıda ne biliyor musun gizlerimizden uyandık
sakladıklarımızla ortada kalakaldık
şimdi benden beni istiyorsun.
sana beni nasıl verebilirim;
kör,yitmiş,savrulup bitmiş,
gecenin sığ karanlığında saklanmaya muhtaç,
acınası göğsünde mektup bile saklayamazken
kör çakısıyla dolaşmış,gözlerinin sürmesi yokken savaş boyalarıyla donanmış
başı dik kabul;
ama yüreği yitik..
ben sana bu beni nasıl veririm.
henüz kazanamamışken o bebek tenini,
isyan mağduru ellerimi sana nasıl veririm...
saklanmışım geceye çıkmam sanmışım,
o sabah umudun doğmayacağını nerden bilirim,
uyanasım tutmuş bir kez olsun..
ey sevdiğim
biliyorum
benden yine beni isteyeceksin
ben sana beni nasıl veririm..
değer biçmişim beynime
düşüncelerim geceyle yitmiş
ama gece bir türlü yitmemiş..
her gece diyceksin biliyorum
her gece benden beni isteyeceksin
olur sevdiğim
sana beni veririm
ama el sürmesi acı olur
tüfekten nasır tutmuş ellerim tüfeği doğrulttuklarımın yüreği gibi..
ne taş kalmış taşımadığım
ne beden çürümekten kurtulamamış..
dedim ya bebeğim savaş için uyuyorum gece
gizlemek için yalnızlığımı
ve son savaşın en orta yerindeyim bu sabah da
ya terkedip kendimi yalnızlığa geceye sığınacağım
ya da yalnızlığı da bir mayın a bastırıp
kolunu bacağını kıracağım şeytanınkiyle beraber
ve sen inatla
benden beni istiyorsun..
veriyorum ya..
iştee
al bu beni benden
ki düşünüp savrulmasın
yorulup yıpranmasın
bir daha geceye sığınmasın....
